Melankolik.Org

Hep ertelenen bir an hiç yaşanmamaya mahkumdur.
Düşlerin bekleyişini yalnızca bir hüsran karşılayacaktır.
Mevsimleri sayarsak ömür baharsız tükenir gider.
SevdiÄŸimizi bulmak yada bulduÄŸumuzu sevmek tercihi,
en zor olan iki seçenektir bu sınavda.
Boşuna akan ırmaklar mı var yüreğimizde.
Sebepsiz mi coÅŸkun bir denizde maviye hasretliÄŸimiz?
Ufukta görünen o ki mutluluk tek kişiliktir aslında.
Karşımızdakinin çabasına ihtiyacı yoktur mutluluğun.
Aşkında sevdiğin kadar büyüktür.
SevdiÄŸin sürece meydan okur dünyaya. devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

yine sensizliÄŸin günü,günaydın sevgili…adını hatırlamıyorum,neden sensiz güne baÅŸladığımı da…sadece ’sen”i hatırlıyorum…
sana sevgili dediÄŸimi birde.
gözlerimi açmadan daha,yataktaki sıcaklığını arıyor bedenim,yokluÄŸunu farkedene kadar…
kim olduÄŸunu bilmeden üzerini örtüyorum,yokluÄŸun üşümesin diye…hep aynı masada yapıyoruz kahvaltıyı,’’sen” hep aynı bardakta içiyorsun çayını,bana anlatacak hep yeni biÅŸeylerin oluyor,ben sadece sana bakıyorum,hiç doymadan…
yemek yemiyorum diye kendi ellerinle uzatıyorsun,hayır demiyeceÄŸimi bilerek,’sen’i hatırlamıyorum ama tadı var dimağımda…
kahvaltıdan sonra bazen evdeyiz,bazen sokaklarda… devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

geriye ne kaldı…
bunca yıkım,bunca acı ya da az biraz mutluluk
ne öldürebildi
ne de yaşamayı sevdirdi
sıkışıp kaldım,
ne ileri gidebildim
ne de geçmişe dönebildim
gitsem baksam ne olacaktı
gidemezdim
geçmişi tekrar adımlasam
yüreğim daha mı az nasır tutardı
daha mı fazla yaÅŸamak isterdim! devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

Kararsızlığım son bulup da nihayet,
Bir gün çıkarsam hayatından,
Anlayacaksın son gidiÅŸim olduÄŸunu…
Belki kıpırdamayacaksın…
Sadece susarak için için aÄŸlayacaksın…
Uyandığın halde belli etmeyip engel olmayacaksın…
Süzülecek dudaklarından belki de bir “gitme” yakarışı kimbilir…
Tutacaksın ellerimden ya da tutmadığın gibi nicedir…
Ne yapsan biliyorum aslında…
Kalırsam üzeceksin yine… devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

“Hâlâ seviyorum ama sıkılıyorum.Garip ÅŸey” dedi güzel perçemini eliyle yana iterek…
“Onu seviyorum. Asla ayrılmam ama bir yandan da sıkılmaya baÅŸladım! Ne zaman bir araya gelsek, yemeÄŸe çıksak, iki çift laf konuÅŸsak, inanamıyorum yaaa, içimden bir sıkıntı buharı yükseliyor sanki, patlayacak gibi oluyorum!”
“Belki de baÅŸka dertlerinin yansımasıdır bu” dedim; “hatta yaklaÅŸan evlilikten, sorumluluklardan filan korkuyorsundur. O korkularını sıkıntıyla perdelemediÄŸinden emin misin?”
Dudaklarını büktü.
Durumu “iyiye yorma” ve biraz daha ”içerden bakma” çabama güldü.
Sonra şöyle karşılık verdi: “Emin olduÄŸum iki ÅŸey var: Birincisi, onu seviyorum. Ä°kincisi, onunla birlikteyken gerçekten can sıkıntısından patlıyorum.” devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

Efkar gene içiyor. Ümit bir türlü vaz geçiremiyor onu.
Yeryüzünde her şeyden çok içkiyi sevdiğini o zaman anlamıştı.
VazgeçemeyeceÄŸi tek ÅŸeyin içki olduÄŸunu. Bunu Ãœmit’le birlikte anladılar. Küçük
kırgınlıklar, öfkeli kıskançlık nöbetleri, kısa süren dargınlıklar, birleşmenin
büyük ve mutlu anları, gözyaşları, gülücükler, karşılıklı çekilen pişmanlıklar,
aşkın ve gururun sorunları; bir aşkın, bir birlikteliğin bütün
tuzları-biberleri, çeşitlemeleri, şekerlemeleri, gel-gitlerini yaşadılar.
Kuyruklarda bekleyenler onları hiçbir zaman bağışlamadı.
Üç yıldır birlikteydiler.
Üç yılın sonunda bir gün Efkar dedi -okyanusun sonuna gelmişlerdi; üç
yıldır korsandılar-: devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

 Bu sabah beni uyandırmadan işe gitti. Giyindiğini duydum, ama kalkmadım. Kalkmak istemedim. Bir ara yatağa eğilip bir süre yüzümü seyretti. Soluğunu hissettim. Uyumadığımı fark etti sanıyorum. Ama bir şey demedi. Gözlerim kapalıydı, ama yüzüme umutsuz bir hüzünle baktığını hissettim.
 Günlerdir doÄŸru dürüst bir ÅŸey konuÅŸamıyoruz. Birbirimizden saklanarak yaşıyoruz sanki. Oysa bir yıl önce ne büyük bir hevesle baÅŸlamıştık birbirimizi sevmeye… 5 aydır bende kalıyor. Günlük hayatın o basit, o bayağı ayrıntıları sevgimizi acımasızca kemiriyor. Ama o bu konuyu açmaktan ısrarla kaçıyor. Ne zaman iliÅŸkimizin nereye gittiÄŸini konuÅŸmak istesem, ya konuyu deÄŸiÅŸtiriyor, ya kaçamak cevaplar veriyor…
 Kalktığımda mutfakta notunu gördüm: Sevgilim, öyle güzel uyuyordun ki, uyandırmaya kıyamadım. Bu gece işyerinde nöbetçiyim. Beni merak etme. Sevgiyle, yazıyordu.
 Notunu okuyunca gözlerim doldu. Bir bıçağın ucu kalbimde hafifçe gezindi sanki… devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

Şüphesiz ki yaşamı tersten yaşamak daha güzel hatta mükemmel olurdu. Nasıl mı ?
Cami’de uyanıyorsunuz. Bir tahta sandık içersinde, herkes karşınızda saf durmuÅŸ, iyiliÄŸinize dua ediyor ve tüm haklar helal edilmiÅŸ vaziyette.Tabuttan doÄŸruluyorsunuz, yaÅŸlı, olgun ve ağırbaÅŸlı olarak. Herkes etrafınızda,büyük bir itibar, iltifatlar,çocuklar torunlar hepsi hazır. Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz.
DoÄŸar doÄŸmaz devlet size maaÅŸ baÄŸlıyor, aylık veya üç ayda bir maaşınızı alıyorsunuz. Ne güzel, hazır maaÅŸ, hazır ev… Altmışlı yaslara kadar herÅŸey garanti, huzur içinde yasıyorsunuz. SaÄŸlığınız gittikçe düzeliyor Kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz.Bir gün çalışmak istiyorsunuz ve ise ilk baÅŸladığınız gün size hoÅŸgeldin hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor patronunuz.. Ve Genel Müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli bir insan olarak ise baÅŸlıyorsunuz. devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın

Nasıl seviyorum seni;ne kadar seviyorum.Farkında mısın?
Bütün dualarıma ALLAH’tan sonra senin adınla başlıyorum.
Her damla gözyaşım yalnızca senin için.
Öyle umutlarım hayallerim var ki sana dair…
Her zaman canımı yakan,beni korkutan…
Acaba gerçekten bu kadar imkansız mısın benim için?
Yoksa alnımdaki yazı mısın? devam? için →

Bu Yazıyı Paylaşın