Melankolik.Org

Nereye gidiyor ne oluyor anlamıyorum…

Bezgin bir gün sıkıcı bir ev sıkıcı bir yatak ve akan giden bir zaman. Anlamadan tükenen bir aşk, bir sevgi ve bir inanma ve inanıpta sonsuzluğa gömülme şevki. Bir özlem belkide; belkide hissetmek istediğini hissedemeyipte bir hayal kırıklığı, hiç birine bir cevap bir annam ifade yükleyemedim ben hele ki bugun bişeler oldu bana birşeylerin dahada farklı olduğunu anladım evet farkındayım başından beri hep kapalı yazdım ama bende açamıyorum dökemiyorum içimi ne bileyimki ben az sevemedim ben yarım veremedim kalbimi kimseye az sevmesini öğrenmek istiyorum bu dakikadan sonra bu kahır beni gelip almadan ölüm kapımı çalmadan…

Sonumu göremiyorum gidemiyorum ayağı bile kalkamıyorum uykusuzu geçen 37 saatin ardından fiziksel olarak tepki veren bir vücüt ve duvarlardan duvarlara vurulmuş bir ruh bazen bu benmiyim diye sorsamda artık idrak edebiliyorum aşkın ne kadar batak bir şey oldugunu ve bunu ben yaşadım bunu şaşsam bile anlayabiliyorum artık…

 İfadeler tükeniyorken ruhum yine sarsılıyor aslında düşmek en güzeli ruhum için ufak sıyrıklarla kurtarmak en mantıklısı ama içimdeki bu bitmek tükenmek bilmeyen sevgi buna izin vermiyor. Belkide bir umut var içimde yani yangın yeri içimde… ama bu umutlarında hüsranla biteceğini hisseden bir kalpte var içimde ve bunlara hükümsüz kalan bir beyin…

Mutlu anlar sonsuz sevgiyle yaşanmış anlar sorguluyor bu savaşı niye niye niye diye soruyor durmadan anlamak mümkün olmadan cevap alamasada akıldan çıkmıyor.

Bir de gözler var yürekten akıldan silinmeyen kapatınca karşına çıkan hesap soran gözler acımasız süren bu kine hesap soramayan bir aşk hikayesi bu..

Ama inanki bunları ben yapmadım ben buraya gelmedim getirmedim bu yazıları ben yazmadım saatlerdir süren savaşı ben yapmadım ben sorumlusu değilim artık dayanamıyorum gecenin ayına kavusmak en mantıklısı…

Son olarak “Ben Masumum Anne…”

Bu Yazıyı Paylaşın