Bensiz Bir Ben …
bir gün birinin yüzüne tükürmek istersem o heralde kendi yüzüm olurdu !
başkalarını suçlayamazdım dengesizliklerim için yanlış aldığım kararlar için ya da herkese saf saf güvenip inandığım için …
kendimi önce çözebilmeliydim başkalarını çözebilmek için …
neden kızarsınız ki bana anlamam, neden küsersiniz, neden sessizce gidersiniz ?
boşuna kürek çektiğim yılları telafi edemedim ki ben, daha başkalarının derinlerine demir atayım, yaralarını sarayım, orda kalıp konaklayım …
sığınacak bi liman bulamadım ki savrulmaktan kurtulayım, bağlanıp bi yerde kalayım …
zaten aldığım vuruklardan, çatlayan dudaklarımdan akıtacak sözüm kalmadı artık anlatacak gücüm kalmadı kabul ettirecek takatimse hiç yok
beni yanlış gösteren kendime …
ben önce kendimi aşamadım karanlıklarıma hapsoldum
kalıntılarımın altında ezildim çığlıklarımı sadece kendime dinlettim …
boyun eğmekten boynum biraz bükük kaldı …
aldığım darbeler beni on yıl öteye attı …
sonunda hep kendimle kaldım …
hayat törpüledi kırıklarımı,
nasır tuttu artık kanayan yaralarım …
ama ne değişti ?
yine aynı başlangıçlar aynı bitişler …
ama ben çok şey ögrendim, bi tek ben çok değiştim
peki neden etrefımdakilerin biri bile değişmedi benim için ?
fedakârlık herkes yapar yada yaptığını sanar
ama asıl benimkiydi gerçek olan kendimden vazgeçtim ben kendimden !
doğrularımdan, çıkarlarımdan, arayıpta bulamadıklarımdan …
benden vazgeçtim ben benden !
artık bi anlamı kalmadı gerçi tekrarlamaların …
yaşadıklarımı bi daha yaşamayaysa hiç gereksinim duymuyorum …
şimdi yeni arayışlar içindeyim …
kendimi arıyorum gören varsa titretsin !
sadece msnimdeki sahte pencerelerin 0.0 şiddetindeki sarsıntılarından bahsetmiyorum
kalbimin acılarını, sevinçlerini, haykırışlarını, göz yaşlarını tekrar canlandıracak büyük depremlere ihtiyacım var !!!
bide beni göçük altından çekip çıkaracak bir kurtarıcıya …
n’olur çabuk gel yanıma, nefesim tükeniyo sensiz aldığım her solukta …
beni bütünde aramayın, satırların sözcüklerin arasına sakladım kendimi …
kimse bulamasın, daha fazla silemesin diye çabalarım …

Ağustos 16th, 2007 at 23:52
çok güsel bi yazı eline koluna sağlık
Ağustos 17th, 2007 at 20:48
Yaşadığımız her şey aynı.İnsanlık birdir sonsuza kadar!
Ağustos 21st, 2007 at 17:09
seninle tanışmak istiyorum
Ağustos 22nd, 2007 at 14:15
aynada kendimi gorddum sanki…eline sağlık cok etkilendim.
Ağustos 22nd, 2007 at 18:59
teşekkürler arkadşlar:D
tanışak nehir
Ağustos 24th, 2007 at 20:58
yazını okuduğumda kendime bir bıçak daha sapladım.bütün gece kendimi uyuşturacak şeyler aradım
Ağustos 24th, 2007 at 23:46
gizz yawrem benim döktürmü$ün gene
:)
Ağustos 27th, 2007 at 13:29
yaşananlar hep benzer kelimeler farklı sadece…kendi yüzümüzü arıyoruz takındığımız onca maskenin içinde.evet kimi zaman yoruluruz, pes ettiğimiz de oluyor; ama insanın kendi “ben”ini bulup onunla başbaşa kalmasının mutluluğunu da hiç bir maske kazandıramıyor eminim bundan…fedakarlık kısmına gelince;
ben insanlardan fedakar olmalarını beklemeyeli uzun zaman oldu.herkesi olduğu gibi kabul ediyorum artık; “İnsana ilişkin her şey kabulüm” diyerek…İşe yarıyor mu -sanırım evet en azından beklentileri aşağı çekiyor…güzel bir yazıydı tebrikler…sevgiler; Gamze
Ağustos 27th, 2007 at 15:00
Hayatımdan cıkarmak icin cabaladığım,korkularımı korkutmaktan korktum,düşlerimden düşlerime düşerken…!
Ağustos 30th, 2007 at 23:27
bir yazı bukadarmı bendekı benı anlatır terık edıyorum
Ağustos 31st, 2007 at 11:05
seni değil kendimi görüyorum yazında…seviyorum melankolikliğimi ama ağır geldi bu aralar…ağırlığını hafifletmek için yandaş arıyorum…sanırım benden çok var…
Eylül 1st, 2007 at 00:39
kanka tebrik ediyorum gusel yazı olmus .MUTHİSSSSS. Sana yakısan bi yazı olmus ama bu siteyide yonja tarzına sokmaya calısanlar var galiba… YAZIKKK
Eylül 1st, 2007 at 10:28
tebrik ediyorum gerçekten çok güzel bi yazı..Sanki beni uzun zamandır gözlemleyipte yazmış gibisin bu yazıyı…Kendimi buldum bu yazıda gerçekten eline koluna sağlık çok güzel olmuş…….
Eylül 5th, 2007 at 11:52
harikasın impspook, gerçekten seven insan hayatının merkezine birini koyduğu zaman aynen dediğin gibi kendinden vazgeçiyor, günler geçip de hayatının merkezindeki insanda aynı sevgiyi bulamadığında bir de bakıyor ki herkes çoktan normal yaşamına dönmüş ama sen kişiliğini kendini kaybetmişsin o aşk kazasında. Ne kadar arasan da, bir yerlerde kendini bulduğun sen, artık eskisinden çok farklı oluyor ne yazıkki…
Eylül 5th, 2007 at 17:08
KENDİNİ KANDIRMAK…
Bazen düşünüyorum da bana hissettiğin duygunun adı ne? Hoşlanma, aşk, sevgi yoksa merhamet mi? Bunun cevabını o kadar çok arıyorum ki bu aralar… En çok korktuğum cevap ise : merhamet. O kadar zavallı hissediyorum ki kendimi, seni sevdiğim için yaptığım şeyleri, senin için hissettiğim korkuları endişeleri sana anlatmakla hata yaptım belki de. Kim bilir ayrılık sözcüğü kaç kez dilinin ucuna geldi de diyemedin sırf merhametin vefa borcun yüzünden. O beni böylesine severken dememeliyim üzmemeliyim diye acıdın belki de bana. Sen çoktan kararını vermişken ben seni sevgilere, altından kalkılmaz bir şefkate boğdum belki de, kim bilir seni nasıl çıkmazlara soktum. Her zaman bir açığımı aradın “ ah keşke bir hata yapsa, yada beni sevmese , umursamasa da ayrılık biraz hakkını bulsa işte o zaman işimiz çok kolay olacak” dedin belki de.. Benden bir hata görmedikçe soğuk davranmaya çalıştın, hani olur da kızar bana belki, o beni terk eder dedin. Ama ben yine anlamadım, aramayışlarını meşguliyetlerine; soğukluğunu, yada birçok sözünü o anki yorgunluğuna, kafanın karışıklığına verdim daha fazla düştüm üstüne daha çok alttan aldım anlayış gösterdim. Alttan almalarımı, hoşgörümü gördükçe belki de daha çok çıkmazlara soktum seni, vicdan azabın bir kat daha arttı ve bir kez daha bana döndün “hiçbir zaman gerçekten benim olmayarak”…Seni bana getiren merhametindi aşkın yada sevgin değildi , işte benim en büyük yanılgım da buydu. Film tekrar başladı, ama aklın hep söylüyordu bu işin imkansızlığını, her gün düşüncelerini dile getirmeyi bir kez daha erteleyerek gittiği yere kadar diyerek kenara attın, sonsuz ertelenişlerle daha büyük çıkmazlara giriyorduk takvimden her yaprak kopuşunda…Günler geçtikçe benim sevgim bir kat daha artıyor, ilişkinin iki yönlü tüm ağırlığını omuzlarımda taşımaktan daha da yoruluyordum, sense ertelenişlerle bana kendini ifade edememekten yorgun düşüyordun. Aslında şimdi görüyorum da bu ilişkinin tek suçlusu benmişim. Hem seni hem kendimi nasıl çıkmazlara sürüklemişim. İçimde seni suçlamışım benle görüşmek için elinden geleni yapmıyor diye. Bir de “ gerçekten isteyen yapardı” diyerek haklı bulmuşum kendimi de bir kez olsun o sözün anlamını tartarak “ ya gerçekten isteyen yapardı diyorsun da bunu yapacak aşkı sevgiyi, tutkuyu cesareti yüreğinde bulamıyorsa bunda onun suçu ne ki” diyememişim kendime. Ne kadar at gözlükleriyle bakmışım her şeye, , ne çok yalanlar haklı sebepler bulmuşum olmazlarına, ne çok avutmuşum kendimi, aslında ben hep kendimi kandırmışım aldatmışım hiç farkında olmadan. Ah bu ben ne çok yanılmışım.
Eylül 7th, 2007 at 19:25
Bnde çoğunuzun düşündüğü gibi bu yazıda kendimi buldum.bu yazıyı yazan birinin neler yaşadığını hayat hikayesini bilmek isterim.bu yazının yazarıyla ve kendini bu yazıdaki gibi hissednlerle tanışmak istiyorum.Dudaklarım sussada parmaklarımla konusuyorum artık zarar vermiyor en azından:(
Eylül 8th, 2007 at 21:12
harika yazmışsın ya kendimi gördüm sanki Ben yazsam anca bu kdr olurdu dedirttin Yüreğina sağlık:)
Eylül 11th, 2007 at 12:21
öyle derinden etkilediki bu yazı beni.yine karamsarlığa düştüğüm bi anda yine mutsuzken kendimi buldum.
Eylül 11th, 2007 at 19:13
bnde bu yazıda kndimi hissettm poff:( tanismak istiorm seninlee
Eylül 18th, 2007 at 14:39
VİŞŞŞ süper bi yazı yazan kışıyle bende tanışmak isterım tabi…
Eylül 18th, 2007 at 17:38
nekadr doru ne güsel yha..bnde kndimi ariorum nerde nesaman unuttum kndimi bilmiorum..kapılmısım bir rüzgara takilip gidiorum sora agliorum sızliorum cok yoruldum diorum ama duramiorum nden hep üsülen bn oluorum nden bnm ellerim bos kalio nden hep bedenlerini dönüp gidiolar hic aldirmadan anlamiorum..artık her gülümseis canımı yakio icimi acitio ama kimse bilmio sadce allahın we hic dinmeen gözyaslarim bilio …
Eylül 19th, 2007 at 16:13
güselmiş….
Eylül 22nd, 2007 at 14:43
….sadece çok güzel…ve çok yalnız…benim gibi…
Eylül 24th, 2007 at 12:55
ne kadr güsel yasimisn eline saglik..acikcasi knidimi görür gibi oldm bu yasiyi okuunca..gerci bu yasiyi okuan binlerce kisi kndini buluodr ama bi gercek we tek bi ortak nokta war oda aci durdug yere sacma sapan seler yüsünden cekilen acilar..bos yere aglamalar..dalip gitmeler chokk usaklara ama bis bu saade bisiler örenebilorus bisiler anca beynimisin kapisini calio..hijj degmes bu haYATTA ÜSÜLMEE Kİ..SAJMA İNSANLAR İCİN HİJ DEGMES BNDE EER BİGÜN BİRİNİN YÜSÜNE TÜKÜRMEK İSDESEM KENDİ SURATİM OLUR HERELDE WERDİGİM YANLİS KARARLAR İCİN..WE BENSİZ BİR BEN OLMAYİ BECEREMEDİGİM İCİN.. :innocent
Eylül 24th, 2007 at 16:18
çok çok çok teşekkür ederim arkadaşlar güzel yorumlarınız için çok yakında yeni yazılarımla karşınızda olcm:D
Eylül 29th, 2007 at 19:09
yazın gerçekten çok güsel olmuş ellerine sağlık bende böle yazı yazmak istiyorum fakat bir türlü nereden yazacağımı bulamadım yardım ederseniz sevinirim tşk..
Eylül 29th, 2007 at 19:20
yazı göndermek isteyen arkadaşlar benimle mail veya msn yoluyla irtibata geçebilirler …
alpi@melankolik.org
Ekim 13th, 2007 at 19:10
Durup durup seni düşünüyorum neden bende bilmiyorum içimde bir sıkıntı kalbimde ağrısın…
Sen kendi hayatına devam ederken ben bu saçma sapan hayatıma birde seni katıp kayboldukça kayboluyorum.. senin yokluğun her dakikamda bana zülüm verirken birde beni anlamayan insanlar sardı dört bir yanımı kimseye derdimi anlatacak gücüm yok boyun eğiyorum herkese ve ben susup boyun eğdikçe insanlar daha çok üzerime geliyor. Kimse anlamaz oldu artık beni beklide ben anlatamıyorum kimseye kendimi. Aslında ben kimim onu da bilmiyorum kendimi kendime anlatamıyorum ki çevremdekilere de anlatayım gittikçe kayboluyorum sanki. Yaşama sevincim yok hayat boş, anlamsız, saçma sapan , ümitsiz. Ümitlerimi kaybedeli çok oldu bu şekilde ne kadar daha yaşarım hiç bilmiyorum ama ölümün bana yakın olduğunu çok iyi biliyorum. Bu bir kurtuluş mu? Diyor herkes evet hem de en büyük kurtuluş. Varlığında üzerimde hüküm kurmaya çalışan beni uzaktan kumandalı bir robot gibi hissettiren herkesin elinden alacağım robotunu! Sessiz kalmama bakma sen sana da söylemiyorum hiçbir sıkıntımı çünkü sen beni yıllarca anlamadın bu saatten sonra hiç anlamazsın biliyorum. Hiç birinize bir şey demeden gideceğim bu hayattan. Ben gittikten sonra belki anlarsınız bir şeyleri demeyeceğim çünkü varlığımda kurduğum cümlelerle beni anlamayan siz gidişimi korkup kaçmak olarak nitelendirip aptal diye söyleneceksiniz ardımdan söyleyeceklerinizi şimdiden duyar gibiyim. Artık gücüm tükendi. El birliği ile tükettiniz beni! Sen gitmeseydin belki biraz gücüm olurdu ama sen giderken benden her şeyi alıp gittin! Sen giderken benden hayatımı aldın ve gittin. Sende benim gibi ol mutlu olmanı hiçbir zaman istemem! Umutsuzluğa düş, param parça ol benim gibi sende benim düşündüklerimi ve yapacağımı yap! Senin hakkında mutlu ol diye saçma sapan Türk sineması replikleri yapmadım yapmayacağımda. Bu bir veda şuan ki düşüncelerime göre bu bencil , ruhsuz ve boş Dünyadan gidişim…ELVEDA
Ekim 31st, 2007 at 15:08
yha chok güsel okuom okuom her okuyumsumda kendimden biseyler buluorum…sennle tanismak istiorummm…ee tabi sende istersen..
Ekim 31st, 2007 at 19:57
msninizi yazarsanz benimle tanışabilirsinz:)
Kasım 15th, 2007 at 21:34
Denetimden çıkan bir benliğin huzur bulması mümkün müdür?
Yoksa Lanetli Ruhlar Körfezine demirlemek en iyi çare midir?
Bensiz bir ben’den arta kalan bu tende…
Aralık 2nd, 2007 at 07:01
hayatımda en çok özlediğim insanı düşündüm geçen gün.. cvp.. ben.. ben en çok beni özlüyorum.. o kadar kaybettim ki kendimi o kadar fedakarlık yaptımki şu hayatta her seferinde kendimi düştüm hayattan hesap hep kabarıktı:(
Ocak 13th, 2008 at 13:00
ewet arkadaşım yazdıklarına bende katılıyorum ve seninle bunu paylaşmak isterim ne dersin? hani bir söz vardır ya ^^ seni belki güldüremem ama seninle birlikte ağlayabilirim^^

Ocak 25th, 2008 at 16:12
ya okadar güzel yazmissinki.. inan kendimi buldum yazdiklarindan… ruhuna saglik.. nediye bilirimki… süper…
Ocak 25th, 2008 at 20:59
çoq güsel gerçekten herkes kendini bulduunu ifade edio efet ama bu kadar çok insan madem kendini bulmuş neden herkes ona rağmen bencil…bende bunu anlamıorum:
Ocak 30th, 2008 at 13:08
tek kelimeyle muhteşem ötesi!!!!!!
Şubat 8th, 2008 at 16:17
tuhaf bir hüzün saklı kelimelerinin altında…onaya ihtiyacı yok yazının ama eline sağlık…
Şubat 9th, 2008 at 13:39
ne diyeyim ki…??biraz biraz kendimi buldum sanki..eline sağlık….
Şubat 23rd, 2008 at 20:53
ellerine hislerine saqlık kaybettiqim beni bulur gibi oldum içinde dalıp gittim çook derinlere
Şubat 24th, 2008 at 06:01
Bazen insan insanlıgı ne kadar tanıyosun derseniz aslında ben dusunduklerımın cektıgım acıların essiz we yasanılamaz olduguna ınanırım. ama goruyorum kı senın yazında cogu kısı kendımı bulmus felan demıs simdi bazı yerlerde bende kendımı gordum demesem yalan olur:) dıycegım sey bence ınsanların yanlızken yasadıkları cogu sey benzer fakat bırı o yanlızlıgı bozdugunda pollayanacılık oynayıp bunları bı zayıflık olarak gorup kendımızı kendımızden gızledıgımız ıcın aslında bız bızden uzaklasıyoruz. ben pıskolojık tedawıde gordum bu konuyla alakalı ama bı yararı olmadı . bazen benım bı yerlerımde bı muhur olduguna we yanlız kalıp acı cekmek zorunda olduguma ınanıyodum. cunku sorunlarıma naparsam yapayım care bulamaz olmustum. sadece onları yasamak zorunda oldugumu dusunuyodum. belkı sımdılerde de helen bole dusundugum olur ara sıra ama ınsan yasadıkca daha fazla acı gordukce noluıyo bılmıyorum ama bıraz susmayı isyanı vb.. seylerı bırakmaya baslıyoo we gercekten beklıyoo… neyı bekledıgımı bende bılmıyorum ama bende sonuna kadar beklıcem..
yazın bence guzel olmus arkadas saol paylastıgın ıcın bence paylasmak ,cesarettır.
Mayıs 24th, 2008 at 19:01
gerçekten süper bir yazı..yüreğine sağlık..bizi yazılarınla mahrum etme olur mu??